Robaki jelitowe u kotów nie jest rzadkością w Norwegii i często przyczyną są glisty i tasiemce. Koty są bardziej podatne na robaki jelitowe niż psy, ponieważ ci łowcy mają tendencję do zjadania ofiary, którą drapią. Czytaj dalej, aby dowiedzieć się więcej o różnych typach robaków robaki jelitowe u kotów i jak się tego pozbyć!

Zajazd fortegnels

Różne rodzaje robaków jelitowych u kotów

Ślimak cewkowy

Jest to najczęstszy robak jelitowy u kotów. Dorosłe robaki mają długi biało-żółty kolor, podobny do gotowanego spaghetti i mierzą około 5–12 cm długości. Dorosłe robaki żyją w jelitach kota, ale w fazie larwalnej wędrują po narządach ciała i mogą tworzyć małe cysty. 

Podobnie jak szczenięta, kocięta mogą zostać zarażone tymi robakami poprzez mleko matki, a po trzech tygodniach w jelitach kociąt mogą pojawić się już dorosłe robaki jelitowe. Dlatego ważne jest regularne odrobaczanie kociąt i matek. W rzadkich przypadkach glisty mogą również zakażać ludzi, ale koty mają swój własny wariant glisty, znany jako Toxocara cati. 

Tasiemce

Tasiemce również nie są rzadkością robaki jelitowe u kotów, a czasami można zobaczyć małe „ziarna ryżu” w pobliżu odbytu lub kociego ogona. Nie stanowią one jednak żadnego zagrożenia dla ludzi. Tasiemiec zamieszkuje jelita kota i zakaża poprzez odchody lub ofiarę. Ciało robaka jest długie i płaskie i składa się z kilku „stawów”, w których znajdują się jaja. 

Dżdżownica

Nicienie płucne są bardziej rozpowszechnione w zachodniej Norwegii, a dorosłe nicienie płucne mają około 1 cm długości. Larwy są tak małe, że można je zobaczyć tylko pod mikroskopem. Dorosłe robaki żyją w tkance płuc kota i mogą powodować objawy ze strony układu oddechowego, takie jak świszczący oddech i kaszel. Czasami oznaki infekcji można zaobserwować także na zdjęciach rentgenowskich płuc kota.

Należy pamiętać, że nie wszystkie środki odrobaczające są skuteczne przeciwko nicieniom płucnym, dlatego w przypadku podejrzenia infekcji zaleca się przeprowadzenie analizy kału kota w celu uzyskania dokładnej diagnozy.

Zbliżenie na glistę (Toxocara cati) od kota. Robaki jelitowe u kotów
Glista/ glista (Toxocara cati) – Źródło: Wikipedia

W jaki sposób przenoszone są robaki jelitowe?

Koty zarażają się poprzez spożycie jaj leżących na ziemi po wypróżnieniu się zakażonego zwierzęcia lub poprzez zjedzenie tak zwanych żywicieli pośrednich, takich jak myszy, inne gryzonie, niektóre owady lub dżdżownice. Świeży kał nie zawiera infekcji, ponieważ od złożenia przez psa jaj w kale do chwili, gdy jaja staną się zakaźne, upływają co najmniej trzy tygodnie. Wewnątrz każdego jaja znajduje się mała larwa, która musi się rozwinąć, a czas trwania tego procesu zależy od temperatury i wilgotności i może wahać się od trzech tygodni do kilku miesięcy.

Jeśli koty zjadają zakażone jaja, wykluwają się one w jelitach kota. Larwy migrują z jelit przez organizm do wątroby, a następnie do płuc, po czym zostają odkrztuszone i ponownie połknięte, a dorosłe glisty mogą składać w jelitach nowe jaja.

Objawy robaków jelitowych u kotów 

Zakażenie glistą może przebiegać bezobjawowo, ale jeśli u kota występuje duża liczba robaków, może to prowadzić do słabego wzrostu kociąt, złej jakości sierści, ogólnego pogorszenia stanu ogólnego i objawów żołądkowo-jelitowych, takich jak wymioty, biegunka lub utrata masy ciała. Wędrujące larwy mogą powodować objawy ze strony układu oddechowego u kociąt i poważniejsze choroby. Jaja robaków jelitowych można wykryć w kale poprzez badanie mikroskopowe w laboratorium. Czasami glisty można również zobaczyć w wymiocinach lub kale. 

Inne ogólne objawy, które mogą wystąpić w przypadku robaków jelitowych u kotów 

  • redukcja wagi
  • Krwawiące wypadanie (trzecia powieka staje się widoczna w kąciku oka lub częściowo zakrywa oko, w jednym lub obu oczach)
  • Wymioty
  • kaszel
  • Matowe futro, utrata sierści
  • Lizanie/swędzenie i zaczerwienienie skóry w okolicy odbytu
  • Rozdęty brzuch

Jak leczyć robaki jelitowe u kotów?

Zalecamy, aby koty przebywające na świeżym powietrzu leczone były 3-4 razy w roku przeciwko robakom jelitowym, szczególnie jeśli koty lubią polować. Dobrym pomysłem jest również leczenie kotów, które wychodzą na zewnątrz tylko od czasu do czasu lub które wychodzą na smyczy. W przypadku kotów domowych często wystarczające jest odrobaczenie raz w roku lub w razie potrzeby. 

W przypadku kociąt zaleca się odrobaczenie w 2, 4, 6, 8 i 12 tygodniu życia, a następnie w 6 i 12 miesiącu życia. Jeśli masz kotkę, która nadal karmi piersią, mądrze jest leczyć matkę i kocięta w tym samym czasie, gdy kocięta mają 2, 4 i 6 tygodni. Pamiętaj, aby poinformować lekarza weterynarii o tym, że matka ma kocięta, dzięki czemu otrzymasz receptę na właściwy preparat odrobaczający.

Istnieją różne rodzaje odrobaczaczy, a lek dostępny jest zarówno w postaci kropli aplikowanych na szyję, pasty doustnej, jak i tabletek.

Czy można kupić odrobaczacz dla kotów bez recepty? 

Odrobaczanie kotów i psów wymaga w Norwegii recepty, aby uniknąć nadmiernego stosowania leków i nieprawidłowego ich stosowania. Aby zapobiec rozwojowi oporności, ważne jest, aby zwierzę otrzymywało odpowiedni lek, dostosowany do jego indywidualnej sytuacji. Weterynarz będzie w stanie postawić prawidłową diagnozę i przepisać najodpowiedniejszy lek dla Twojego kota. Jednocześnie weterynarz może udzielić Ci przydatnych informacji na temat sposobu odrobaczania kota i ewentualnie dostosowanego do jego potrzeb leczenia. W naszej klinice weterynaryjnej w Larvik możesz otrzymać receptę na odrobaczenie zarówno dla kotów, jak i psów.

Więcej wpisów na blogu

Elisabeth jest lekarzem weterynarii i autoryzowanym okulistą ze specjalizacją w chirurgii oka, a także dalszym szkoleniem z zakresu chorób wewnętrznych, chirurgii ogólnej, chirurgii jamy ustnej i ultrasonografii w Europejskiej Szkole Zaawansowanych Studiów Weterynaryjnych w Tuluzie.